บทที่ 11 ตอนที่ 11 ยังไม่หมดเวลา...(NC)
ตอนที่ 11 ยังไม่หมดเวลา...(NC)
มะนาวก้มหน้าเพื่อไม่ให้เขาเห็นว่าเธอดีใจมากแค่ไหน ที่เขาถามเรื่องนี้ขึ้นมา เธอไม่รู้หรอกว่าเขาเห็นเธอกับชินที่ไหน
“คุณเซย์หมายถึงชินเหรอคะ ชินคือเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันกับนาว อื้อ…อื้อ!!”
สวบ!!
ปัก ปัก ปัก ปัก!!
หลังจากที่เธอบอก เขาก็ไม่รอช้าที่จะสอดแท่งร้อนที่แข็งรออยู่เข้าไปจนมิด มะนาวถึงกับตาเหลือกลาน เมื่อจู่ ๆ ลำเอ็นยักษ์นั่นก็เข้ามาจนสุดทางเพราะความโกรธของเขา แต่เธอกลับรู้สึกดี จนโอบรอบคอและยังจูบตอบเขาอย่างเร่าร้อนคืนอีกด้วย เซย์จิพอใจมากจนครางออกมาในลำคอ
“หึ! ดีมากมะนาว อูยย…เสียวมาก จูบอีกสิ”
เธออ้าปากรอเขา เซย์จิก้มลงจูบ เขาถอดแว่นตาของเธอออกและวางไปที่เสื้อช็อปของเขา จังหวะกระแทกที่เขาส่งมาไม่ยั้ง ทำให้มะนาวรู้สึกถึงแรงหึงที่เขาไม่กล้ายอมรับมากขึ้น
“อื้อ…อื้อ”
หมับ!
“อย่าครางดังสิ ที่นี่ไม่ใช่ห้องเรานะ”
“อื้อ...”
เขาเอามือหนาปิดปากเธอเอาไว้ เมื่อจับเธอหันหลังและกระแทกรัวไม่ยั้ง มะนาวถึงกับตาเหลือกเพราะมันทั้งเสียวและตื่นเต้น เมื่อเซย์จิกระแทกมาไม่หยุด จนกระทั่งเขาปลดปล่อยออกมา
“อาาา….ซี้ดดด อาาา…”
เธอหมอบที่โต๊ะตัวเดิม เมื่อเขาเกร็งตัวขึ้นและกดแช่อยู่ที่ร่องรัก น้ำรักที่ฉีดอัดเข้ามา ทำให้เธอรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมา เมื่อเซย์จิก้มลงมาจูบที่แผ่นหลังและกระซิบเธออีกครั้ง
“ยังไม่หมดเวลา ขออีกรอบนะมะนาว”
เฮือก!!
“อะไรนะคะ แต่ว่า อ๊ะ อื้อ…อย่านะคุณเซย์ อย่า อื้อ…”
เขาจับเธอให้นั่งที่โต๊ะ และก้มลงโลมเลียร่องรักที่พึ่งเสร็จกิจไป มะนาวหมดแรงต้านทาน หลังจากนั้นก็ปล่อยให้เขาจัดการเธอต่อจนพอใจ จนกระทั่งเสียงระฆังสุดท้าย บอกเวลาเตือนที่จะเข้าเรียนในอีกครึ่งชั่วโมง
“แฮก แฮก…อื้อ คุณเซย์ จูบ….”
“มานี่สิ อาา แลบลิ้นออกมา แบบนั้นแหละ”
เป็นครั้งแรกที่เธอร้องขอให้เขาจูบ เซย์จิรู้ว่ามะนาวใกล้จะเสร็จอีกรอบ เธอถึงเรียกร้องอย่างใจกล้า ไม่นานเขาก็จูบเธอ เพราะร่างบางในอ้อมกอดเกร็งตัวขึ้นอีกครั้ง เซย์จิจึงช่วยส่งเธอให้ไปได้เร็วขึ้น
ฮึก อาาา อ๊าา…
เขาเองก็ต้องเร่งแล้วเพราะเวลาที่มีจำกัด เมื่อส่งเธอแล้ว ก็รีบตามไปติด ๆ ทันที สองร่างกอดกันอยู่ที่โต๊ะในห้องลับนั้น พร้อมลมหายใจที่หอบจนหมดแรง โดยเฉพาะมะนาว ที่ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย
“ลุกไหวหรือเปล่า”
“อือ...ไหวค่ะ ต้องรีบกลับแล้ว”
“เย็นนี้…”
"นาวบอกไปแล้วนี่คะว่า มีประชุมประจำเดือนที่หอ ขาดไม่ได้"
เธอบอกเสียงอ่อย เมื่อเห็นสีหน้าของเซย์จิ กลับมาเย็นชาอีกครั้ง เขาจะใจดีก็เฉพาะเวลาที่ต้องการเธอ และจะยอมทำตามที่เธอร้องขอ เฉพาะเวลาอยู่บนเตียงเท่านั้น แต่เวลาปกติเขาก็คือเซย์จิ ที่เอาแต่ใจและเผด็จการคนเดิม
“อืม รู้แล้ว”
เขาสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว จึงหันมามองเธอ ตอนนี้มะนาวพึ่งจะใช้ผ้าสะอาดเช็ด เขาจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปคว้ากระดาษชำระนั้นมา
“ทำอะไรคะ”
“อยู่เฉย ๆ เถอะน่า ฉันเช็ดให้เอง”
“แต่ว่า…”
มะนาวอายมากก็จริง แต่เขาก็เห็นเธอมาทุกส่วนแล้ว และมากไปกว่านั้นก็คือ สายตาดุที่เขาส่งมาให้เธอรู้ว่า ห้ามขัดใจ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ได้เดินออกไปจากหอสมุดนี้ง่าย ๆ แน่
“เสร็จแล้ว”
“ขอบคุณค่ะ”
เขาเดินเอากระดาษไปทิ้งถังขยะ และหันมาหยิบแว่นไปยื่นให้เธอ เพราะเขาเป็นคนเอามาวางที่เสื้อของเขา
“แว่นตา”
“ขอบคุณค่ะ”
“ไม่ใส่ไม่ได้เหรอ สายตาเธอสั้นขนาดนั้นเลย มองเห็นฉันชัดหรือเปล่า เวลาที่ถูกขย่มน่ะ”
คนตัวเล็กร้อนไปทั้งหน้า เมื่อเซย์จิถามออกมาตรง ๆ แบบนี้ ด้วยสีหน้าเรียบปกติโดยไม่รู้สึกอาย แต่เธอที่เป็นคนฟัง กลับอายจนแทบอยากจะตบปากเขาสักที
“ก็ไม่ถึงกับแย่แบบนั้น ยังเห็นชัดอยู่ค่ะ”
“ตกลงไอ้หนุ่มนั่น เป็นแค่เพื่อนร่วมคณะของเธอจริงหรือเปล่า หรือว่ามันมาจีบเธอ”
“ชินเป็นเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันค่ะ”
สายตาของเขาที่มองเธอ ดูจะไม่เชื่อเธอเลยสักนิดเดียว
“เพื่อนเท่านั้นเหรอ แล้วทำไมมันต้องประคบประหงมเธอขนาดนั้นด้วย แล้วยังถือหนังสือให้กันอีก”
มะนาวไม่รู้ว่าเขาเห็นจากตรงไหน เธอมั่นใจว่าเธอกับชินก็ไม่ได้ทำอะไรเสียหาย นอกจากว่าเซย์จิจะหาเรื่องจับผิดเธอ มะนาวจึงแกล้งถามเขาอีกครั้ง
“ฉันพูดไปแล้วค่ะว่าเขาเป็นแค่เพื่อน ถ้าคุณเซย์ไม่เชื่อ ก็คงไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ทำไมเหรอคะ คุณเซย์ไม่พอใจเหรอ”
เซย์จิหันมามองหน้าเธอทันที มะนาวเบิกตากว้างตกใจ เมื่อเห็นเขาชักสีหน้าโกรธ และเดินมาล้อมเธอด้วยมือสองข้างที่พิงไปที่โต๊ะตัวเดิม เพื่อไม่ให้เธอเดินออกไป
“ฉันพูดชัดเจนแล้วนะมะนาว ว่าไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร นอกจากสายตาไม่ดีแล้ว หูเธอก็ไม่ดีด้วยงั้นเหรอ”
มะนาวรู้สึกชาไปทั้งตัว เมื่อถูกเขาข่มขู่แบบนี้ สำหรับเธอแล้ว คงไม่ได้มีความหมายอะไรเป็นพิเศษ ก็แค่ผู้หญิงที่เขาเอาไว้ระบายความใคร่ ไม่ได้พิเศษกว่าคนอื่น
“ถ้าคุณเซย์คิดว่าฉันสกปรกขนาดนั้น ก็เลิกยุ่งกับฉันสักทีสิคะ”
“อยากลองดีกับฉันใช่มั้ยมะนาว ฉันพูดตอนไหนว่าเธอสกปรก!”
